چکیده

- چكيده نوشهرگرایی به عنوان یک رویکرد جدید طراحي و برنامه ریزی شهري درانتقاد به شهرســازي دوران معاصر که داراي الگویي پراکنده، غير انساني و ماشيني است، شــکل گرفته اســت. این رهيافت آميزه اي از سبکهاي معماري، رشد هوشمند، مخالفت با توسعه پراکنده و شهرسازي پایدار مبتني بر حمل و نقل عمومي است. این رویکرد امروزه هدایت و رهبري نسل پست مدرن طراحان و برنامه ریزان را برعهده دارد و یکي از مهمترین رویکرد هاي برنامه ریزي شهري در این قرن محسوب مي شود. اصول اوليه این رویکرد بر مبنای به کار گيری اصول سنتی شهرســازی پایدار در شهرسازی انسانگرا ی گذشته، بوده است. هدف از این نوشتار، معرفی رویکرد نوشهرگرایی بر مبنای نگرش انسان گرایانه شهرسازی سنتی در مقابل نگرش اتومبيل گرای شهرسازی مدرن و نحوه به کارگيری آن در کشورهای توسعه یافته می باشد. در این نوشتار با استفاده از روش تحلیل -توصیفی، به معرفی رویکرد نوشهرگرایی پرداخته می شود. در این راستا، نحوه شکل گيری، محتوای نظری نظریه پردازان، ابعاد و ویژگی های رویکرد مذکور تشریح می گردد. نتایج این بررسی روشن نمود که ماهيت و شرایط شکل گيری نهضت نوشهرگرایی، به منظور به کارگيری در فرایند برنامه ریزی و طراحی شــهری در راستای دستيابی به اهداف شهرسازی پایدار بسيار حرکت جدیدی بوده و می تواند منجر به پيدایش فضاهای پایدار گردد(شیعه 21،1390).

کليدواژه ها

نوشهرگرايی ، بازآفرینی ، بافت شهری ، فرسودگی و محله

کد مقاله / لینک ثابت به این مقاله

برای لینک دهی به این مقاله، می توانید از لینک زیر استفاده نمایید. این لینک همیشه ثابت است :

نحوه استناد به مقاله

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید:
احسان نعیمیان , 1398 , نوشهرگرایی رویکردی نوین در بازآفرینی محلات سنتی , نهمین کنفرانس بین المللی توسعه پایدار و عمران شهری